Op deze prachtige, verlaten locatie duurt het na dit weekend vast even voordat de stofwolken neerdalen. De teamleden van Reddingshonden Team Zeeland trainden met hun viervoeters op deze bijzondere plek.

Waar vanaf 1954, tot een paar jaar geleden, zo’n 35 mensen werkten, resten nu slechts in verval rakende bouwwerken met daarin en rondom de resten van industriële processen. Verlaten lieren, weegschalen, allerlei soorten metalen trappen, loopbruggen, wasruimtes, grote kunststof tochtdeuren, waterputten e.d. Maar vooral roetzwarte, losse stoffige zanderige bodem afgewisseld met ondefinieerbare blubberige stukken en door algen overgroeid asfalt.

We leren onze honden indringen. Dat wil zeggen dat, als ze een vermiste lokaliseren. ze hun uiterste best doen om zo dicht mogelijk bij die persoon te komen. Je hebt er niets aan als een hond tegen de geleider zegt: “hier ergens zit ie” en die geur niet verder uitwerkt. Wij willen precisie. Dit indringen trainen we regelmatig, wat inhoudt dat de hond krabt, knaagt, sjort en wrikt aan datgene wat de weg belemmert om bij de vermiste te komen.

Een (volledig) ingebouwd persoon traceren en benaderen vroeg ook dit keer heel wat en lukte geweldig. Op een andere plek, in het donker, bepaalt een hond achter welke deur de vermiste zit. En dat uit tien gesloten deuren op rij. (zie foto).

En zo werd er de hele dag hard gewerkt aan de verschillende geurpuzzels die waren gecreëerd.
Roetzwart, moe en voldaan keerde ieder weer huiswaarts.

Foto’s Elles Lobbezoo- Harms