π«π πfπππππππ ππππ ππππππ ππ ππ π π πππππ ππππ ππ πππ πππππ ππππππ π πππ πππ πππππππππππ ππππππππ πππππππππππππ . π―ππ π πππ πππ ππ π π ππππππ πππ π π ππππππππ. π¬π πππ π π πππππππ πππ ππΓ―πππππππππ .
Er waren enkele geΓ―nteresseerde, alerte bewoners die het bericht in de buurtapp hadden gemist en vroegen βWat zijn jullie aan het doen?β Op één boze vrachtwagenchauffeur na, hebben we ongestoord getraind. Met dank aan de dorpsbewoners.
Het is niet zo eenvoudig om een oefening te organiseren met βloslopende hondenβ in een stad, dorp of wijk. Geur en de neus van de hond houden geen rekening met schuttingen en hekken. Voordat je het weet, loopt je hond op privΓ©terrein te zoeken. Dat voelt toch voor de meeste van onze teamleden als ongemakkelijk. In verband met de verkeersveiligheid werken honden op bepaalde stukken aan de lange lijn. Die tien meter lange lijn click je ook aan als je denkt, nu komt mijn hond op een privΓ©stuk waar geen toestemming voor is.
Is dit beperkend zoeken? Ja, dat is het. Bij een zoekactie naar iemand die echt vermist is, tonen mensen meer begrip en kan de politie ondersteunend zijn en zorgen dat je ook op privΓ©terreinen terecht kunt.
Heeft het dan wel zin om zoβn inzetactie te oefenen, vraag je je mogelijk af? Oh reken maar. Want wat hebben we weer veel geleerd dat tot verbetering leidt. En dat is, naast het oefenen van vaardigheden, waar we het voor doen.
Fotograaf: Diana Fens