Linielopen, op een donkere avond en op een aardedonkere plaats. Dat hebben we deze week terdege geoefend. Op een intens donkere plek en op een avond waarin enkel wat sterren aan een pikzwarte hemel stonden. De wind was krachtig en maakte het koud. Voor onze oefenvermisten ook een pittig avondje, want het kan soms lang duren voordat je gevonden wordt in zo’n groot gebied. De foto is gemaakt door een oefenvermiste, van het uitzicht dat zij zag in haar verstek.
Een gebied afzoeken naar vermisten op linie is voor een geleider bij klaarlichte dag al een hele klus, in het donker een ware uitdaging. Je moet opletten dat je op dezelfde lijn voorwaarts blijft lopen met je naaste buren op de linie. Die buren lopen, afhankelijk van de kracht en richting van de wind, op een behoorlijke afstand bij je vandaan. Je de linietaal eigen maken is belangrijk, anders weet je niet wat je moet doen. Als je bijvoorbeeld hoort “Linie halt!” moet je in ieder geval zorgen dat jij stil blijft staan en je hond bij je roept, aanlijnt en wacht tot de volgende opdracht (Linie klaar, gevolgd door Linie voorwaarts) klinkt.
Linielopen kan super frustrerend zijn, veel wachttijd met zich meebrengen en is slechts in bepaalde situaties effectief. En toch hoort het bij de belangrijke vaardigheden van geleiders en honden. De honden overlappen regelmatig de zoekgebieden van hun buren en moeten daar verdraagzaam mee omgaan en gefocust blijven op het werk. Gelukkig gaat dat meestal goed, omdat we ook daar op oefenen.
Het was weer een leerzame avond met – zoals altijd op de linie – inzichten, leerpunten en wat frustratie hier en daar. Een mooie afsluiting net voor het kerstreces.
Foto: Corinda Dekker